เรื่องเด่น เรื่องเล่า "นักขุดกรุ"มือขลัง ขมังเวทย์ที่สุดในแผ่นดิน

จันทร์สดใสไร้ฝน แต่อุตุฯก็แจ้งเตือนจะมีฝนหนักด้านเหนือกับอิสาน ระวังน้ำท่วม ดินถล่มไว้บ้างในจังหวัดพื้นที่สุ่มเสี่ยง ส่วนกทม. รับน้ำราวๆ 60 % คงจะตกตอนเย็นๆหรือช่วงค่ำตามปกติ

แจ้งข่าวนิดหน่อยว่า การเรียบเรียงเรื่องราวของอริยเจ้าจากประสบการณ์การผจญภัย และเสริมด้วย "เรื่องเล่า" ของผู้ใกล้ชิดอื่นๆที่เพื่อนฝูงอุตส่าห์เขียนส่งมาให้ปึกหนึ่ง กำลังจะแล้วเสร็จ...

คงเริ่มบรรเลงได้ในวันพรุ่งนี้ อย่างช้าสุดก็วันมะรืน จัดแบ่งเป็นตอนๆให้อ่านง่าย มีความยาวเกือบ 10 ตอน หากเขียนเล่นสำนวนยืดๆหน่อย ก็อาจจะได้ถึง 10 ตอน อ่านกันจุใจหลายมื้อ หายอยาก!!!

ตอนนี้ฤกษ์ดี วันจันทร์ รับพรเพื่อเติมให้เป็นวันดีๆจากน้องน็อต หนุ่มสุพรรณฯกันก่อน พรและความปรารถนาดี รับไว้แล้ว โมทนาและขอบคุณมากครับ

 

บุญใส่บาตรเช้านี้ ขยับขึ้น "ฟุตบาธบุญ" แม่ค้าแม่ขายก่อนเปิดร้านค้า ก็ทำบุญให้กิจการงานราบรื่น มีแต่ลูกค้าที่ดี "จ่ายสด งดเชื่อ เบื่อทวง" รับทรัพย์หายห่วงตลอดวัน ร่วมอนุโมทนาให้บังเกิดความเฮงติดตามไปด้วย

 

เลขจัดส่งวันนี้

--ED 0522 5763 9 TH ราษฏร์บูรณะ

 

วันที่ ๘ กันยายน พ.ศ. ๒๕๖๙ ตรงกับวันอังคาร แรม ๑๑ ค่ำ เดือน ๙ ปีมะเมีย
ใส่บาตรในเช้าวันนี้
อนุโมทนาบุญร่วมกันครับ
สุทินนัง วะตะเม ทานัง อาสะวักขะยาวะหัง
นิพพานะ ปัจจะโย โหตุ ปัจจุบันเนกาเล

 

อากาศยามเช้าวันอังคารค่อนข้างแจ่มใส เหนือตอนบนกับอีสานหลายแห่งฝนตกหนัก แต่ "ใต้ตอนบน" ยังสบายๆ ร่วมอนุโมทนารับบุญยามเช้าก่อนไปอ่านเรื่องราวดีๆที่ "เมืองใต้ตอนล่าง" พร้อมเขียนแล้ว ณ บัดนาว!

 

☆ เรื่องเล่า"นักขุดแร่"!!! ☆
===============
"พ่อท่านแหวง อาภากโร" วัดคึกคัก
เปลวเพลิงแห่งศรัทธา "อันดามัน"!
===============

☆ 'วาจาสิทธิ์'....ปิดเรื่องร้าย
คลุ้มคลั่งคลาย..หายบ้าได้
เปลวไฟโชน......โพลนไสว
กายคงไว้..........ไร้สลาย
☆"พ่อท่านแหวง"....แห่ง"คึกคัก"
☆ ชนประจักษ์.....ศักดิ์สิทธิ์ใส
☆ ไขความลับ....ประทับใจ
☆ หนึ่งเทพไท้..ใน"อันดามัน"!
~~~~~~~~~~~~~~~
☆ ตอนที่1
●แร่เลือด~ทะเลเดือด!●
-----------------------

อากาศหัวเรือยามค่ำคืนเย็นยะเยือก แต่ในใจทุกคนบนเรือกลับร้อนรุ่ม สมแล้วที่คำโบราณกล่าวไว้...ทุกข์ในอก เหมือนนรกในใจ!

ฝอยน้ำแตกเป็นฟองสีขาว เมื่อหัวเรือประมงขนาดเล็กกระแทกแหวกเป็นทาง เรือประมงชายฝั่งหากินแค่ฝั่งทะเลน้ำตื้นๆ นาทีนี้มันอาจหาญทะยานออกน่านน้ำทะเลหลวง ทะเลลึก...

แค่นั้นไม่พอ ยังบรรทุกถุงแร่ดีบุกล้ำค่ามูลค่านับสิบล้าน เงินใหญ่มากในปีพ.ศ.นั้น แร่หนักหลายพันกิโล หลายสิบตัน หนักเสียจนกราบเรือเพียบแปร้บางคราวปริ่มน้ำเมื่อลูกคลื่นค่อนข้างโตซัดมา ก็ทำคนบนเรือ 4 ชีวิต ขนหัวลุกใจหายใจคว่ำ มีโอกาสที่เรือน้อยจะพลิกคว่ำลงไปลอยคอ รอคอยเป็นเหยื่อฉลาม

ผมแหงนหน้าสูดลมหายใจที่มีกลิ่นคาวน้ำเค็มโชยมาเข้าเต็มปอด โอกาสรอดกับล่ม 50-50 ฝากชีวิตไว้กับ "ตาหมึก" ไต๋เรือเชี่ยวทะเลที่ผ่านเกมส์ชีวิตแบบนี้มานับหนไม่ถ้วน สามารถนำเรือเล็กที่ใม่มีใครคาดคิดเข้าน่านน้ำใหญ่ ไม่ต้องมีเรดาร์นำทาง มีเพียงเข็มทิศกับปูมเดินเรือที่ช่ำชอง

และอ่าน "ดวงดาว" เหนือหัวได้อย่างแม่นยำเท่านั้น!!!

ไต๋เดนตาย ตะโกนออกมาจากห้องพังงาเรือ เสียงนั้นเสมือนเสียงสวรรค์...

"ถึงแล้ว เปิดไฟส่องสัญญาณ"

ไฟสปอตไลท์ดวงโตบนหลังคาเพดานเก๋งเรือ สาดสว่างจ้าส่องไปข้างหน้า ลูกเรือมือขวาไต๋เดนตายจ้าวสมุทร กระพริบไฟเป็นสัญญาณรหัสมอสส์ตามนัดหมาย

พริบตาเดียวลำแสงเจิดจ้ากว่าก็ส่องสวนกลับมา กระพริบโต้ตอบ...!

ผมมองฝ่าความมืดไปข้างหน้า เงาตะคุ่มของเรือเดินสมุทรค่อนข้างใหญ่ ทะมึนขวางตรงหน้าในระยะไม่เกินครึ่งไมล์ทะเล แสงสว่างของมันกระพริบดั่งกวักมือเชิญชวนสหายที่เพิ่งพบพานขึ้นเรือไปดื่มด่ำกับสุรา หรือน้ำชา ประสาเจ้าบ้านที่ดี

ลำแสงแห่งความหวัง ลำแสงแห่งชีวิต นำทางให้เรือลำน้อยของเราเข้าเทียบข้างเรือตามจุดที่กำหนด ลูกเรือใหญ่ไต่ราวบันไดลิงลงมาอย่างคล่องแคล่ว 3 คน ด้านบนเรือใหญ่ เครนใหญ่หย่อนตาข่ายยักษ์ลงมา

พวกเราช่วยกันยกถุงแร่หนักอึ้งใส่ตาข่ายที่เหมือนลอบจับปลาขนาดยักษ์อย่างว่องไว ทำงานมือเท้าเป็นระวิงไม่รู้เหนื่อยแข่งกับเวลา ไม่มีการพูดจาพูดคุยทักทายใดๆหรือเล่นหัว แค่ชั่วโมงเศษๆแร่หลายสิบตันก็อันตรธานไปจากเรือน้อย มันหายวับเหมือนถูกวาฬยักษ์เขมือบ เป็นการทำงานอย่างมืออาชีพ

ไต๋เรือรับซองเอกสารปึกใหญ่ยืนยันการรับของ จากคนเรือใหญ่ส่งต่อให้ผมเก็บรักษา ความหนักอกละลายไปยิ่งกว่ายกภูเขาออกจากอก กลิ่นคาวลมทะเลยามนี้ ช่างหอมหวลสดชื่น!

งานอันตรายทั้งเสี่ยงตาย เสี่ยงคุก ชนิดเดิมพันชีวิตสุดตัว รอดพ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ เหลือเพียงหันหัวเรือกลับน่านน้ำมาตุภูมิ ปล่อยให้ประเทศเล็กๆที่ไม่เคยมีเม็ดแร่สักเม็ดเดียว แต่ดันมีโรงุถลุงแร่ใหญ่และทันสมัยที่สุดในภูมิภาค ใหญ่กว่าดีกว่าบ้านเราที่มีแหล่งแร่เกลื่อนกลาด!!!

ประเทศเล็กพอๆกับเกาะภูเก็ต แต่เป็นสุดยอดพ่อค้า ก็จะนำหยาดเหงื่อแรงงานหรือบ่อยครั้งที่ชะโลมด้วยหยาดเลือดของนักขุดแร่ที่พลีชีพ กับขุมทรัพย์มหาศาลของบ้านเรา เข้าโรงถลุง แล้วส่งออกไปทำกำไรในตลาดโลก

ผมกับพรรคพวกเป็นแค่คนรับจ้างเดนตาย มีความรู้เรื่องพวกนี้งูๆปลาๆ แต่ละเที่ยวงาน ได้แต่ภาวนาเทวดา กราบไหว้ดินฟ้าหรือพระสงฆ์องค์เจ้าที่นับถือ เจ้าพ่อเจ้าแม่ต่างๆให้คุ้มภัยไปรอดตลอดฝั่ง

ขอเพียงกลับมาขึ้นฝั่งอย่างมีชีวิต รับเงินค่าจ้างก้อนโตแล้วมีโอกาสได้ใช้ อย่าเป็นผีเฝ้าขุมทรัพย์อยู่กลางทะเล...!

เมื่อพูดถึงขุมทรัพย์กลางทะเลแล้ว ก็ขอขุดเรื่องเล่า เคล้าความหลังประดับความรู้ไว้สักเล็กน้อย

ช่วงปี 2510 ปลายๆ การทำแร่ดีบุกบนบกแผ่นดินด้ามขวาน เริ่มฝืดเคือง หลักๆก็คือ ลงทุนหนัก ทั้งพื้นที่ทำเหมืองแร่ที่ต้องใช้เป็นร้อยไร่ ต้องวิ่งเต้นขอสัมปทานพื้นที่ และใบอนุญาต จิปาถะ ใช้เครื่องมือ เครื่องจักรขนาดใหญ่ราคาแพง ลูกจ้างนับร้อย ยิ่งเหมืองใหญ่ค่าโสหุ้ยเขมือบรวดเร็วยิ่งกว่าปลาฉลาม หลายเหมืองยักษ์ในตำนานปิดตัวลง นายหัวปักษ์ใต้หลายตระกูลที่เชี่ยวชาญการทำแร่ ลดขนาดเหมืองลงมา บ้างก็บุกป่าฝ่าเขาที่เต็มไปด้วยอันตรายและการรุกพื้นที่ป่าอย่างผิดกฏหมาย

ชะรอยพระสยามเทวาธิราชท่านคอยปกปักรักษาและดูแลคนทำมาหากินด้านนี้ เกิดมีการค้นพบแหล่งแร่ในทะลเป็นวงกว้างบริเวณ อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงาที่เรียกกันว่า "หมู่บ้านน้ำเค็ม"!!!

ที่ตรงนั้นเป็นสัมปทานของนายหัวใหญ่ท่านหนึ่ง แต่ทะเลกว้างใหญ่ไพศาลใครไหนเล่าจะมีปัญญาปกป้องดูแลทั่วถึง ต่อให้ใช้กองทัพช่วยก็ไม่มีทางทำได้!

ดังนั้น "นักขุดแร่" ที่ไม่ต่างจากนักขุดทอง ก็หลั่งไหลกันเข้ามา ทำแร่กลางทะเลด้วยวิธีง่ายที่สุดในโลกเหมือนชาวประมงยากจน

แรกเริ่มก็ใช้คนอึดดำดิ่งลงไปก้นทะเล เอาถังตักทรายใต้ทะเลขึ้นมาส่งให้เรือ แล้วล้างกันบนเรือ ได้แร่สัก 2-3 กระป๋องนมก็มีรายได้กินไปหลายวันคุ้มค่า เพราะราคาดีบุกช่วงนั้นแพงมาก!

ต่อมาก็มีคนหัวใส พัฒนาให้ดำน้ำนานขึ้น ประดิษฐ์เครื่องครอบศีรษะแล้วต่อท่อปั้มลมจากบนเรือเล็ก ส่งนักดำน้ำเดนตายซึ่งก็คือชาวบ้านและคนรับจ้างทั่วไปนี่แหละลงไปอยู่ใต้น้ำ ตักทรายขึ้นมาล้างเอาเนื้อแร่ ได้คราวละมากๆ

การทำแร่พัฒนาไม่หยุดนิ่ง มีการต่อเรือใหญ่-ต่อแพดัน กวาดขุมทรัพย์ใต้ทะเลได้คราวละไม่น้อย...

ทะเลอันดามันแถบชายฝั่งอ.ตะกั่วป่า จ.พังงา กลายเป็นขุมทองที่นักแสวงโชคหลามไหลเข้ามาจากทุกสารทิศ เหนือ อิสาน ตะวันออก ตะวันตก ไม่นับคนใต้เจ้าถิ่น และคนใต้จากทุกจังหวัด

ผู้คนจากทุกทิศเข้ามา มีทั้งพ่อค้าแม่ขายนักเก็งกำไร เจ้าพ่อ เจ้าแม่ นักเลงมือปืนรับจ้าง นักปล้น นักฆ่า นักต้มตุ๋น นักแสวงโชคมืออาชีพที่เชี่ยวชาญงานเรือ งานแพ ส่วนมือเก๋าเจ้าถิ่นก็ไม่ต้องพูดถึง ตั้งรับไว้พร้อมสรรพ

ขุมทรัพย์กลางทะเล จึงกลายเป็นสมรภูมิของ "แร่เลือด ทะเลเดือด" ด้วยประการฉะนี้!!!

(((ยังมีต่อ)))

 

มาแล้วๆ เรื่องเล่าที่รอคอย ขออนุญาติปูเสื่อรอตอนต่อไปเลยนะครับ

 

เรียน พี่ wanwi
ขอโอกาสแทรกการแจ้ง นะครับ
ได้รับงบน้ำอ้อย เนื้อสุดขลังไว้แล้ว ครับ
ขอบพระคุณครับ

 

ครับผม เป็นเรื่องที่นับว่าคุ้มค่ากับการรอคอยทั้งการผจญภัยของจริงที่เฉียดมรณังหลายครั้งหลายหน กับเรื่องราวของอริยเจ้าองค์จริง เสียงจริง แห่งอันดามัน หนึ่งในความไร้เทียมทานอีกรูปที่ไม่ต้องมีโฆษณาประชาสัมพันธ์แต่ง

น้องโต้ดแวะมาปูเสื่อ ได้รับอรรถรสครบถ้วนไม่เสียเที่ยว เสียเวลาแน่นอนครับ

 

ยินดีครับคุณศรีฯที่รับการดูแล ครอบครองงบน้ำอ้อยของอริยเจ้าต่อจากผม เป็นอีกหนึ่งองค์ที่สร้างน้อยหายาก(มาก) หากไม่ใช่เก็บมาเก่าเก๋ากึ้กส์ ก็คงยากที่จะได้พบเห็น และยากที่จะฝ่าด่านมือผีได้พ้น ถึงจะเป็นพระเก่าพวกนี้ก็ทำเลียนแบบได้ ยกเว้นเนื้อหาเก่าถึงยุคจริงๆที่ยากจะใช้วิทยาศาสตร์ดลบันดาล

ขอบคุณการแจ้ง โมทนาคุณศรีฯอีกครั้ง

ลำดับต่อไปเชิญอภิรมย์ สำราญกับ "เรื่องเล่า" ที่ไม่มีใครเหมือน และเหมือนใคร แกล้มชากาแฟยามบ่ายได้เลยครับ

 

☆ เรื่องเล่า"นักขุดแร่"!!!☆
===============
"พ่อท่านแหวง อาภากโร"วัดคึกคัก
เปลวเพลิงแห่งศรัทธา "อันดามัน"!
===============
--เหรียญย้อนยุครุ่น 2 "พ่อท่านแหวง" ไม่ทันท่าน
--รุ่นที่ทันสร้างปี 2499 ส่วนรุ่นแรกเป็นรูปไข่เล็ก ปี 2495
--ทั้งเหรียญรูปไข่กับเหรียญสี่เหลี่ยม สร้างทรงเดียวกับเหรียญ "พ่อท่านแช่ม วัดฉลอง" ภูเก็ต
--แสดงว่าช่างแกะบล็อคกับโรงปั้ม เจ้าเดียวกัน
--ราคาการเล่นหาสะสมบูชา ทางพื้นที่อยู่ที่ "ห้าหลักต้น-กลาง" ยิ่งสวยยิ่งแพง ส่วน "รุ่นแรก" สวยๆทะลุหกหลักไปนานแล้ว นายหัวตะกั่วป่า-พังงา-ภูเก็ต เก็บหมด เพราะสร้างน้อย
--เหรียญที่นำมาให้ชม เพื่อนเจ้าของเรื่องเล่าให้มา เขาบอกว่าถึงเป็นรุ่นย้อนยุคไม่ทันท่าน แต่พิธีดีมาก ปลุกเสกกันต่อหน้าสรีระของ "พ่อท่านแหวง" ที่แข็งเป็นหิน โดยคณาจารย์ชื่อดังของภาคใต้หลายสิบรูป สร้างราวๆปี 2530

มีข้อสังเกตเล็กน้อย ตรงฉายานามท่าน หากเป็นเหรียญทันยุค คำว่า "คโร" ใช้ตัวค.ควาย ส่วนเหรียญย้อนยุค จะเป็น "กโร" ตัวก.ไก่ อย่างเหรียญตัวอย่างนี้
~~~~~~~~~~~~~~~
☆ ตอนที่ 1(ต่อ)
● "แร่เลือด~ทะเลเดือด"●
----------------

ปี 251กว่า ทองคำบาทละหลักร้อยกลางๆยังไม่ถึงพัน แร่ดีบุกกิโลละเกือบสองร้อย บางครั้งทะลุไปมากกว่านั้นอีก บางคราวก็หล่นลงมาเหลือสัก 180 กว่าบาทตามห่วงโซ่อุปทานตลาดโลกที่ทางประเทศเกาะเมอร์ไลอ้อน สุดยอดพ่อค้าคนกลางคอยกำกับ แต่เท่าไหร่ก็ยังแพงอยู่ดี!

เพราะ...หนึ่งกิโลกรัมดีบุก ปริมาณแร่ไม่มาก ด้วยความถ่วงจำเพาะน้ำหนักสูง 1 กระป๋องนมข้นหวานก็ขายได้หลายร้อยแล้ว ครอบครัวชั้นล่างมีเงินกินไปได้หลายวัน ไม่ต้องพูดถึงดีบุกเป็นถุง ระดับหลายร้อยกิโลและเป็นตัน

แร่ดีบุกจึงมีคุณค่าน้องๆทองคำ เม็ดแร่สีดำสนิทราวกับขุมทรัพย์แม่ทองดำของมันหาง่ายกว่าทองคำจริงหลายร้อยเท่า ช่างหอมหอลทวนลมไปไกล ล่อฝูงแมลงเม่าหิวกระหายบินเข้ากองไฟอย่างมิเกรงกลัวความตาย

มี "คนขาย" ก็ต้องมี "คนซื้อ"!

การ "แย่งซื้อแร่" เป็นอีกหนึ่งอาชีพที่บรรดาเถ้าแก่ นายหัวทั้งหลายลงขันกันจ้างคนตระวณซื้อแร่ตามเรือเล็ก เรือน้อย ตามเรือใหญ่ แพต่างๆกลางทะเล

ซื้อมาก ซื้อน้อย รวบรวมเป็นกองใหญ่เป็นกอบเป็นกำ แล้วส่งออกตามเส้นทางที่ขาใหญ่แต่ละคนถนัด!

ส่วนหนึ่งก็เจียดแบ่งขายถูกต้องให้รัฐเพื่อตบตาว่า ขายของเข้าหลวงเสียภาษีเสียค่าน้ำค่าภาคหลวง แต่อีก 8 หรือ 9 ส่วน เป็น "ขบวนการแร่เถื่อน" อันสะเทือนเลือนลั่นทะเลอันดามัน นานนับสิบปี!!!

ภาครัฐใช้ทุกวิธีในการปราบปราม สูญเสียงบประมาณมหาศาล แต่ยิ่งปราบ แร่ก็ยิ่งแพง การหลบหนีก็โคตรพลิกแพลงกรรมวิธี เรือประมงทุกลำไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ ล้วนถูกดัดแปลงเครื่องยนต์วิ่งเร็วขึ้น ขนแร่ได้มาก เส้นทางทะเลแนวชายฝั่งเขาหลัก บางเนียง บางสัก บางม่วง คึกคัก ฯ อ.ตะกั่วป่า มีชายหาดลับตาที่ใช้ขนแร่ ขึ้นแร่ จนยากจับได้ไล่ทัน

การเดินทางออกทะเลพร้อมด้วยแร่เต็มลำเรือ ใช้เวลากลางคืน เพราะกลางวันเรือตำรวจน้ำ ทหารเรือลาดตระเวณ เฝ้าระวังถี่ยิบ

พวก "ขาใหญ่" เงินหนาใช้วิธีออกเรือทีเดียวหลายลำ แต่ละลำวิ่งไปคนละทางเรียก "ขบวนการดาวกระจาย" ในบรรดาเรือมากลำ จะมีเพียง "ลำเดียว" ที่ขนแร่ หากเจ้าหน้าที่กำลังน้อยกว่า พลาดตาม "เรือล่อเป้า" หลงไปคนละทิศทาง...

เรือบรรทุกขุมทรัพย์ตัวจริงก็จะตะบึงสู่ที่หมายโดยสวัสดิภาพ เมื่อพ้นเขตหวงห้ามเข้าสู่น่านน้ำสากล ก็เป็นอันว่า ปลอดภัย!!!
--------------------

ผมชื่อ "เดช" เป็นคนเมืองคอน ก็นครศรีธรรมราชนั่นแหละ อายุอยู่ในวัยพ้นเบญจเพศ 3-4 ฝน กำลังห้าวฉกรรจ์ไม่เกรงหน้าอินทร์หน้าพรหม พร้อมชนทุกทิศถ้าหนีไม่ออก แต่ไม่รังแกใครก่อน

จบมัธยมต้น สมัยนั้นเรียก ม.ศ.3 ก็ทำงานรับจ้างทุกอย่าง เข้ากลุ่มกับ ก๊วนแก๊งค์ รับจ้างตีหัวหมา ด่าแม่เจ๊กก็เอา แต่ดวงยังดีรอดพ้นคุกตะรางได้ตลอด เพราะไม่ถึงกับปล้นและลักขโมยใครกิน

ข่าวการแห่ไปขุดแม่ทองดำพรั่งพรูมาจากชายฝั่งอันดามัน เราคนเมืองคอนคนละฝั่งทะเลก็รับรู้ทันใจ ด้วยคนบ้านเดียวพากันหายหน้าไปทีละบ้านสองบ้าน

สุดท้ายเพื่อนก็มาชวนผมไปขุดทอง...เอ้ย ขุดแร่ ที่บ้านน้ำเค็ม ต.บางม่วง อ.ตะกั่วป่า

ผมมีหรือจะรีรอ ขืนอยู่เมืองคอน ไม่ตายก็ต้องติดคุก สู้ไปตายดาบหน้าดีกว่า

พ่อไม่ว่ากระไรเมื่อทราบ ส่วนแม่ก็ส่งของใส่มือให้ผม เมื่อแบออกก็เป็นพระเลี่ยมทองรูปไข่องค์เล็ก

"พ่อท่านแหวง วัดคึกคัก แม่รับกับมือท่าน เอาไปคุ้มครอง ไปหาเชือกร่มแขวนท่านเสียวันนี้ ให้แม่เห็นก่อนเดินทาง"!!!

แม่ผมเป็นคนตะกั่วป่า พบรักกับพ่อคนเมืองคอนที่เป็นพ่อค้าเร่ขายของ แล้วก็แต่งงานเรียบง่าย ย้ายมาอยู่เมืองใหญ่เมื่อ 30 กว่าปีก่อน

ผมรับพระเลี่ยมทองจับขอบบางๆรูปไข่องค์เล็กน่ารักใส่กระเป๋า ไม่สู้ใส่ใจเรื่องนี้นัก เพราะวันๆเอาแต่เที่ยวเล่น จะมีสมองที่ไหนแบ่งให้คุณพระคุณเจ้า แต่อยากตามใจแม่มากกว่า ก็ไปซื้อหาเชือกร่มในตลาด แขวนท่านติดคอให้แม่เห็น

"ลูกมีอะไร ก็บอกท่านนะ ท่านศักดิ์สิทธิ์ที่สุด เสียดายท่านสิ้นไปตอนปี 2511" แม่สำทับ

แม่เล่าว่านี่เป็นเหรียญรุ่นแรกสร้างก่อนปี 2500 แม่ไปทำบุญที่วัดกราบท่านเป็นประจำ แล้วก็เล่าเรื่อง "พ่อท่านแหวง" อีกหลายเรื่อง ล้วนเป็นเรื่องเหลือเชื่อเหมือนนิทานหลอกเด็ก...

ผมฟังหูซ้ายทะลุหูขวา จำได้บ้างไม่ได้บ้างเพราะจิตใจโลดแล่นที่จะเดินทางไปขุดแม่ทองดำกับเพื่อนเต็มแก่!

(((ยังมีต่อ)))
-----------------------