เรื่องเด่น เรื่องเล่า "นักขุดกรุ"มือขลัง ขมังเวทย์ที่สุดในแผ่นดิน

บุรุษขาวสูงใหญ่ราวกับคนต่างชาติ ใส่บาตรยามเช้าอย่างนอบน้อม เป็นชาวต่างชาติก็ดี หมู่นี้ ศาสนาพุทธเฟื่องฟูในหมู่คนผิวขาวมาก คนที่เข้ามาศึกษาจริงจัง จะพบว่านี่คือศาสนาแห่งความสงบสุข ค้นพบทุกข์ หลีกเร้นหนีความทุกข์ได้ตัวเอง...

เป็นศาสนาแห่งความเมตตา ไม่ต้องพึ่ง "พระเจ้า" สิ่งสมมติที่ไม่มีจริง ไม่เคยปรากฏออกมาห้ามปราม "ขีปนาวุธ" ระบิดทำลายล้างสักลูกเดียว!!!

มีแต่ "มนุษย์" ด้วยกันนี่แหละที่สามารถ ห้ามอาวุธมหาประลัยเหล่านั้นได้ ด้วยเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา กับไมตรีจิตต่อกัน ยิ่งศึกษาศาสนาพุธลึกซึ้ง "มือที่กำลังจะกดปุ่ม" จะเงื้อค้าง ไม่มีวันกดลงทำลายมนุษยชาติด้วยกันเอง!

ร่วมอนุโมทนา ส่งพลังเมตตาและ "พุทธิปัญญา" แผ่บังเกิดแด่ หมู่ชนทุกชาติภาษา ทุกเผ่าพันธุ์บนโลกบิดเบี้ยวใบนี้ ให้มีโอกาส "เห็นธรรม" ที่พระพุทธองค์ทรงเมตตาสอนชี้ทางไว้!!!

 

น้องเรย์เป็นอีกคนที่เห็นความงามคลาสสิค "คชสิงห์" แล้วอดใจไม่ไหวต้องรำพันออกมา ผมเองก็มือไม้สั่นเมื่อคลี่ห่อผ้าเจอครั้งแรก ครุ่นคิดอยู่เป็นนานสองนาน จะเอาไปเลี่ยมงามๆติดตัวไว้ ก็ไม่รู้จะไปอวดโชว์ใครสำหรับคนวัยเราที่พรรคพวกเพื่อนฝูงรุ่นราวคราวเดียวกัน หรืออ่อน-แก่กว่านิดหน่อย ทยอยกันไปเฝ้าพระพุทธองค์จนเหลือคนคุยกันรู้เรื่อง ไม่ครบบนนิ้วมือแค่ฝ่ามือข้างเดียว!

อย่ากระนั้นเลย มอบให้สมาชิกที่หัวใจยังมี "ไฟ" ไปดูแลต่ออย่างที่เห็น น้องเรย์เข้ามาช้า เมื่อวานอาจไปออกกำลังอยู่สนามกอล์ฟ จึงพลาดไป...ขอบคุณการทักทายวันหยุดครับ

 

เรื่องการพัฒนา เสนาสนะที่พระสงฆ์ อาศัย
จำพรรษา ก็ พัฒนา แต่ พอดี
เสนาสนะ ก็ เพียงกัน แดด กัน ฝน
ชำรุดทรุดโทรม ก็ ซ่อมแซม
ทำกัน แต่ พอดี พอใช้ แข็งแรงแต่ พอดี
ไม่เอา ใหญ่โต เกิน พอดี
ทำพอสมควร พอสดวก
ถ้าเกิน สดวก มันจะ กลายเป็น สบาย
คือ ทำ ใหญ่โต พอสบาย มันก็ ขี้เกียจ
ที่อยู่ อาศัย เกินความ เป็น พระสงฆ์
เอา แต่ พอดี พอควร
มากไป มัน น่า ตำหนิ ไม่น่าดู
ไม่น่า ศรัทธา ไม่เจริญ จิต เจริญใจ
เอาพอสมควร พอ

พระสังวรวิมลเถร
๒๕๑๖

(หลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี)