ประสบการณ์ของสมบูรณ์ ติยะวงศ์สกุล

สำรองพื้นที่

 

สารบัญ

หน้า 3

 

บางครั้งการเพ่งมองภายในเบ้าหลอม ก็แค่เพียงแค่ 1-2 วินาทีก็พอรู้แล้วว่า ดำหรือแดง แต่ด้วยความที่ต้องการเพ่งเป็นกสิณ บางทีก็ยืนเพ่งอยู่หลายๆนาที เรียกว่า ถ้าไม่กลัวตาเสียก็เพ่งไปเลย บางครั้งก็หลับเปลือกตาปิด แล้วให้นึกว่ายังเห็นดวงกลมสว่างอยู่ พอเริ่มไม่ชัดก็ลืมเปลือกตาขึ้น มองเพ่งของจริงต่อ ท่านที่อยู่ในโรงงานแก้วอยู่แล้วจะนำไปใช้ ผมขออนุโมทนา ส่วนท่านที่ต้องการเพ่งมี่อื่นที่ไม่มีอุปกรณ์ คงต้องหาวิธีเอาเองนะครับ

 

ตลอดช่วงที่เป็นผู้จัดการโรงงานแก้วนั้น เนื่องจากงานยุ่งมาก ผู้คนที่เกี่ยวข้องนับร้อยๆชีวิต แถมยังต้องฟันฝ่าอุปสรรคการงานต่างๆนานา ถึงแม้จะสนุก แต่ก็ล้วนเป็นการไม่สัปปายะ จึงอาจเป็นเหตุที่ไม่ค่อยมีอะไรเจริญขึ้นทางธรรม หรืออาจจะมีการเจริญในทางลับ แต่มันไม่โผล่ออกมาให้เราสัมผัสได้ ทั้งนี้ทางพระเราเรียกว่า มันไม่สัปปายะ

 

แต่ถึงกระนั้น ผมคาดว่า การฝึกอะไรๆต่อให้ไม่มีผลในช่วงนั้น แต่อาจมีผลในอนาคต ไม่ใกล้ก็ไกล จะมากหรือน้อยเท่านั้น

 

ขอนำไปในช่วงปี พ.ศ. 2549 ถึง พ.ศ. 2552 อันเป็นช่วงพิเศษจากการติดต่อมาทางเดียวของท่านท้าวสักกะเทวราชกับผม นับเวลา 20 ปีที่แล้ว ผมยังจำได้ เดี๋ยวค่อยๆเล่าครับ

 

ประมาณเดือนมิถุนายน 2549 ผมไปบวชเป็นพระภิกษุอยู่ อ. ด่านซ้าย จ. เลย ต่อมาเจ้าอาวาสสั่งให้พระภิกษุในวัด 3-4 รูปไปร่วมกับโยมโต้งนักตัดไม้ใหญ่ ไปโค่นไม้ขนาด 2-3 คนโอบในป่าจำนวนหนึ่ง ผมกับพระภิกษุอีกรูปไม่ยอมทำ และพบพฤติกรรมอื่นๆอีกมาก ทั้งด้านเพศ การวางยาฆ่าแมวแต่ไปโดนหมาที่ตัวเองเลี้ยงถึงกับตาย และที่สุดรวมถึงเรื่องเงินของวัด

 

ลุงพรานบอกผมว่า เขาเองก็พบเรื่องเงินวัดหายหลายแสน อยากเปิดเผยแต่ไม่มีแนวร่วม ต่อมาเมื่อมีแนวร่วม 3-4 คนผมจึงบอกว่า เราควรเปิดเผยพฤติกรรมเจ้าอาวาส และเมื่อเปิดเผยจริงๆ กลับพบว่า คนส่วนหนึ่งในหมู่บ้านติดหนี้เจ้าอาวาส ทำให้ไม่มีคนกล้าหือ

หลังเปิดเผยพฤติกรรมได้ไม่กี่วัน เช้าวันหนึ่งเจ้าอาวาสเรียกผมไปคุยลำพัง ท่านบอกว่า มันไม่ใช่แค่ไม่กี่แสนหรอก มันคือสิบกว่าล้าน ผมจึงนำเรื่องนี้เล่าให้ลุงพรานฟัง ลุงพรานกับแนวร่วมบอก อันตรายแล้วแบบนี้ และบอกให้ผมกับพระลูกลุงพรานขึ้นไปสัตตะหะบนภูเขา โดยลุงพรานบอกว่า กฐินเสร็จควรรีบย้ายวัดเลย เพราะตอนนั้นผมยังไม่คิดจะสึก

 

บนภูเขา ลุงพรานไปทำห้องส้วมและกุฏิให้ผม ส่วนพระลูกลุงพรานท่านสร้างเพิงที่พักบนทางน้ำผ่าน เพราะคิดว่าจะเพียรเต็มที่ก่อนจะสึกหลังกฐิน เราขึ้นไปสัตตะหะ พอคืนที่ 6 น้ำไหลเชี่ยวจนเพิงพระลูกลุงพรานเสียหาย พอกลับเข้าวัดมาบอกพระภิกษุในวัด พระลูกลุงพรานไม่กลับขึ้นไปอีก จึงเหลือผมขึ้นไปลำพังรูปเดียวที่กลับภูเขา ทำการสัตตะหะอย่างนี้ 4 รอบ

จนกระทั่งเช้าวันสุดท้าย ได้มีชายคนหนึ่งถือปืนยาวเดินมาถึงต้นกล้วยต้นหนึ่ง ทันใดนั้นผมมองเห็นแสงระยิบระยับเกิดขึ้นบนยอดต้นกล้วย แล้วรูปเทวดาระยิบระยับยืนอยู่เหนือต้นกล้วยก็ปรากฏขึ้นเห็นได้ด้วยตาเนื้อ คนถือปืนยาวยืนหยุดอยู่นิ่งๆนานนับนาที แล้วก็หันหลังเดินกลับตามทางที่มา แล้วรูปเทวดาระยิบระยับนั้นก็จางหายไปกับตาเนื้อ นับเป็นครั้งแรกที่ผมได้พบสิ่งมหัศจรรย์กับตาของตนเอง

 

เทวดาที่ปรากฏให้เห็นนั้น สวมชฏา ร่างกายเป็นแก้วใส ประกายระยิบระยับ ผมไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2560 + - ตอนที่ผมมีโอกาสไปวัดแห่งหนึ่ง น่าจะเป็นลำพูน ไปเห็นในวัดแห่งหนึ่งเป็นสาขาของวัดท่าซุง พอเห็นเข้าผมก็นึกได้เลยว่า ใช่เลย งานติดกระจกเงาทั้งองค์แบบนี้ ถ้าเรามองห่างไปสัก 15 เมตร แล้วสภาพแสงให้ด้วยนะ ใช่เลย

 

เหตุการณ์นั้นก็ผ่านไป จนกระทั่งช่วงปีใหม่ของ พ.ศ. 2550 รวมเวลาบวชได้ประมาณ 7 เดือน ผมลาสิกขา

ช่วงต้นเดือนมีนาคม 2550 ผมติดต่อคุณกฤษ เหมราช เจ้าของโรงงานแก้วโลตัส คริสตัล ระยอง เพื่อสานต่อโครงการสร้างพระแก้วหน้าตัก 9" จากเดิมที่ผมให้โรงงานแก้วเจษฏาสร้างสำเร็จไป 500 องค์ด้วยเทคนิคการขึ้นรูป Mouth Blown Glass โดยใช้แก้วโซดาไลมน์ซิลิก้า ซึ่งครั้งนี้ผมต้องการให้ใช้เป็นแก้วคริสตัล ต่อมาทางคุณกฤษบอกว่าให้สร้างเป็นเนื้อตันๆ ผมตกลงทันที

 

เวลาผ่านไปเป็นเดือน เดือนก็แล้ว สองเดือนก็แล้ว ผมจึงถามเลขาฯคุณกฤษ์ ได้คำตอบว่า ที่ผ่านมาเคยสร้างได้หน้าตักไม่เกิน 5" ตอนนี้มาหน้าตัก 9" หัวหน้าช่างแก้วยังคิดหาทางสร้างไม่สำเร็จเพราะเป็นอย่างตันๆ ยากกว่ากลวงมากมาย

 

ต่อมาเลขาฯคุณกฤษเจ้าของโรงงานแก้วโลตัสคริสตัลระยองได้โทรมาบอกผมว่า อนุญาตให้ผมโทรคุยหรือจะมาคุยที่โรงงานแก้วโลตัสคริสตัลระยองกับนายช่างใหญ่คือนายปีเตอร์ ไซ อ่อง วิน นายช่างแก้วใหญ่ หัวหน้าแผนก Lost Wax Glass ของโลตัสได้ตลอดเวลา ไม่จำกัดเวลา เพราะทราบมาว่า ผมเองก็เคยเป็นช่างแก้วของปรมาจารย์ใหญ่ในไทย (อันดับปรมาจารย์เป็นอันดับต้นๆของประเทศไทย)

ตั้งแต่นั้นมาผมก็ได้เข้าๆออกๆ ปรึกษางานกับปีเตอร์จนงานการสร้างพระแก้วหน้าตัก 9" ตันลุล่วงได้ด้วยดี แต่ก็ใช้เวลา 2-3 ปี

 

กำลังจะเข้าเรื่องของท่านท้าวสักกะเทวราชแล้วครับ ผมจำเดือนไม่ได้ว่าเดือนอะไร คาดว่าช่วงหลังมีนาคมไม่น่าจะเกินพฤษภาคม 2550 ผมไปซื้อถังบรรจุน้ำมันเชื้อเพลิงอย่างดีที่มีขายในห้างที่เขาขายเครื่องมือช่าง จำนวนหลายถัง จะนำไปน้อมถวายให้สำนักสงฆ์ที่ท่านใช้บรรจุน้ำมันก๊าด ใช้จุดตะเกียง สมมุติว่าจะออกเดินทางตี 4 ของวันจันทร์ พอหัวค่ำของวันอาทิตย์ ผมรีบเข้านอนเพราะรู้ว่าต้องตื่นตี 3 จึงเข้านอนประมาณ 2 ทุ่ม พอกำลังจะเคลิ้มก็เห็นคนจำนวนมากทั้งชายหญิง ใส่เสื้อผ้าแบบคนปัจจุบัน เดินมาล้อมตัวผมซึ่งนอนอยู่ ผมตกใจว่าทำไมจึงมีความรู้สึกเห็นแบบนี้ จึงลุกขึ้นนั่งแล้วมอง แต่ก็ไม่เห็นอะไร ดังนั้น ผมจึงนอนลงใหม่อีกครั้ง

 

คราวนี้พอช่วงหลับใหม่ๆ ก็เห็นกลุ่มคนจำนวนมาก สวมใส่ชุดภารตะอินเดีย สวยงาม ทุกท่านลอยเคลื่อนที่มาล้อมตัวผมที่นอนอยู่ ผมนึกในใจว่า หัวหน้าของคนกลุ่มนี้คือใครหนอ ความรู้สึกของผมคือตัวผมเองลอยขึ้นยืน (ไม่ได้ลุกแบบคน) ระหว่างที่ผมลอยขึ้นยืน ชายคนหนึ่งลอยเคลื่อนที่มาหาผม เมื่อตัวผมยืน 90 องศา ชายคนนั้นก็เคลื่อนมาหยุดตรงหน้าผมพอดี (รูปลักษณ์จะอธิบายอีกทีพร้อมคำอธิบายจากกัลยาณมิตรของผม) (ระยะเวลาตรงนี้ปรากฏดอกไม้สีเหลืองจำนวนมากมายมหาศาลร่วงหล่นจากฟ้าลงสู่ดินแล้วไม่ปรากฏดอกไม้บนดิน) ท่านบอกว่า เราคือท้าวสักกะเทวราชพาเหล่าเทพบุตรเทพธิดามาอนุโมทนาบุญที่เธอจะทำในวันพรุ่งนี้ แต่เราก็ต้องการทำบุญเหมือนกัน พรุ่งนี้ให้เธอไปซื้อล๊อตเตอรี่ 10 ใบ ไม่ต้องเลือกเบอร์ ถูกแล้วให้ไปทำบุญที่ (พร้อมกันในวินาทีที่ท่านว่า ให้ไปทำบุญที่ ภาพสำนักสงฆ์มี่ท่านต้องการให้ไปทำบุญก็ปรากฏขึ้นกับใจและตาของผม ผมนึกแปลกใจทันที เพราะเป็นสำนักสงฆ์เดียวกันกับที่ผมจะไปในวันพรุ่งนี้)