ขอเชิญท่านที่มีความจงรักภักดีและเทิดทูนในสมเด็จพระนเรศวรมหาราช

ลองคิดเหตุผลที่ท่านจางคิดจะยกลูกสาวให้พระนเรศแทนให้เข้าวังหลวง (ตอนนั้นทางวังหลวงเริ่มเรียกตัวให้พระนางเข้าวัง ไปฝึกมารยาทวังหลวงแล้ว ท่านจางจึงต้องรีบตัดสินใจเดินหน้าแผนการมาสยาม)

1. รักษาเชื้อชาติไทเอาไว้ หากพ่ายแพ้ต่อพม่านานเกินไปจะถูกพม่ากลืนความเป็นไท
2. ฐานะ เงินทอง เครือข่ายการค้า หลงจู้ที่จ้างไว้ตามท่าเรือสำคัญ ก็ยังทำงานหาเงินได้ อยู่ที่ไหนก็มีเงินไม่อดอยาก
3. หลบการเมืองในราชสำนักหมิงที่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
4. ท่านจางขอให้พระนเรศรับพระนางป็นอัครชายาได้ ไม่ต้องเป็นรองภรรยาคนใด เพราะตระกูลมีความพร้อมทุกอย่าง พื้นฐานท่านเคยยิ่งใหญ่เป็นถึงผู้สำเร็จราชการแทนฮ่องเต้ คงเห็นแก่ท่านจาง อีกอย่างคือราชสำนักสยามขอความช่วยเหลือบางอย่างจากตระกูลท่านด้วย เช่น การจัดหายุทโธปกรณ์ การค้าระหว่างประเทศ การทูตกับชาติตะวันตก เป็นต้น
5. พระนเรศเป็นคนมีน้ำใจ มีเมตตา มีความเป็นสุภาพบุรุษสูง มีคุณธรรม มีความรับผิดชอบสูง และเป็นคนเก่งระดับหนึ่งในใต้หล้า และคงไม่ทำร้ายลูกสาวท่าน ท่านจางดูดวงเป็นเพราะตำแหน่งงราชครูของฮ่องเต้ต้องรู้โหราศาสตร์ด้วย ต้องยอมรับว่าท่านจางตา แหลม ทำนายเหตุการณ์ล่วงหน้าได้ค่อนข้างแม่น

ข้อเสีย
1 ลูกสาวต้องมาเสี่ยงในบ้านเมืองที่ยังมีการสู้รบ
2 สภาพบ้านเมืองที่ร้อนชื้น ยากต่อการปรับตัวของสตรีชาววังอย่างพระนาง

ช่วงที่พระเอกาทำร้ายพระเจ้าปราสาททอง พระนางสั่งให้เครือข่ายการค้าหยุดให้ความช่วยเหลือราชสำนักสยาม เพื่อบีบให้พระเอกาปล่อยลูกของพระนาง พระเอกาจึงแก้เกมโดยเก็บภาษีมหาโหด เช่นภาษีมะม่วง พืชสวน ภาษีผักปลา แทบจะเก็บแบบ 1 ต่อ 1 หรือครึ่งๆ หมายถึงผลผลิตที่ได้ต้องตกเป็นของรัฐครึ่งหนึ่ง เป็นต้น

ล่าสุดที่เห็นพระเอกา คือทรงใส่เสื้อสีฟ้าอมเทา สวมเครื่องประดับกษัตริย์เต็มอัตรา แต่ไม่ได้สวมพระมาลา เสด็จโดยเรือพระที่นั่งมาจอดแวะที่ท่าแพของตำหนักจันทร์บางปะอิน มาแป๊ปเดียว และอยู่แค่ที่ท่าน้ำ ทรงกำดาบขึ้นและตะโกนว่า "ที่นี่ก็ต้องเสียภาษีเต็มเม็ดเต็มหน่วยเหมือนคนอื่น ไม่มีข้อยกเว้น" น่าจะทรงหัวเสียที่ได้ข่าวว่าพระเจ้าลูกเธอของพระนเรศวรที่รักษาตัวอยู่บนตำหนักทรงรอดชีวิตจากแผลติดเชื้ออย่างสาหัส ตะโกนประโยคนั้นเสร็จก็เดินหัวเสียไปขึ้นเรือพระที่นั่งแล้วทรงล่องไปทางบางกอกต่อ คงมีธุระแต่พอดีผ่าน ตำหนักจันทร์ ก็เลยแวะมาประกาศไว้สักหน่อย ไม่ให้นายภาษีอากรย่อหย่อนจนจะไม่เก็บภาษีพระนางมณีจันทร์ ประกาศแบบนี้เพื่อให้เก็บภาษีให้เต็มที่

 

เทียบกับมังจีชวา ในเรื่องหงสาวดี ด้านชีวิตคู่ ถือว่าพระองค์ประสบความสำเร็จด้านความรักมากกว่ามังจีชวา เพราะทรงโปรดพระนางมณีจันทร์ผู้เป็นคู่ครองของพระองค์มาก แม้จะเป็นการแต่งงานแบบคลุมถุงชน แต่คุณสมบัติของทั้งสองพระองค์ก็คู่ควรกันจริงๆ ทั้งสองพระองค์มีจิตเมตตาอยากช่วยเหลือซึ่งกันและกัน พระนางมองพระนเรศแบบทรงน่าสงสาร พระนเรศเป็นคนมีเลือดมีเนื้อเหมือนคนอื่น แต่ทุกคนมองพระองค์เป็นความหวังของชาติ ทรงรับภาระหนักมากในขณะที่อายุน้อย และทรงวางไม่ลง ทรงเต็มใจรับภาระนี้บนบ่าของพระองค์ เกิดสักร้อยชาติจะเจอมหาบุรุษเฉกเช่นสมเด็จพระนเรศสักคนยังหายาก



ถ้ามีใครไปเที่ยวที่วัดชุมพลนิกายาราม บางปะอิน อย่าลืมแวะดูอนุสรณ์ความรัก อยู่บนลายกระถางธูปหิน ที่ตั้งอยู่หน้าโบสถ์ สลักเป็นรูป นกยวนยาง
สัญลักษณ์แห่งความรักและความซื่อสัตย์ต่อกันตราบจนวันตาย พระนางตั้งใจจัดหามาเพื่อสื่อสารความรักให้พระสวามีได้รับรู้

 

ถ้าพระนเรศเรียนดาบสองมือจากพระราชบิดาตั้งแต่อายุ 3 พรรษา เหมือนที่พระเจ้าปราสาททอง้รียนดาบสองมือมาตั้งแต่ 3 พรรษาจากพระบิดา ( พระนเรศ) ดั้งนั้น พระนเรศเรียนดาบสองมือเมืองพิษณุโลกมาตั้งแต่เล็ก ไม่ได้ไปเรียนใหม่เป็นเพลงดาบมอญ เพราะถ้าเพลงดาบมอญเก่งจริง เพลงดาบมอญต้องรักษาประเทศมอญไว้ได้ ไทยชอบไปยกย่องต่างชาติมากเกินไป คิดว่าอะไรๆ ก็รับมาจากต่างชาติ เพลงดาบที่พระไชยราชาพิชิตศึกเชียงกราน ไม่ใช่เพลงดาบไทยหรือ? ก็เพลงดาบไทย พ่อพระนเรศเป็นกรมพระตำรวจขวาของพระไชยราชามาตั้งแต่อายุ 20 ใช้เพลงดาบไทยมาตลอด พอพระนเรศจะเก่ง ไปยกเครดิจให้เพลงดาบมอญ ... ไม่ไว้ลายให้เพลงดาบไทยเลย แม้พระนเรศเอง ท่านทรงเรียกเพลงดาบท่านว่า ดาบอาทมาฏ ไม่ได้ดัดแปลงจากมอญ มหาเถรคันฉ่องมีบทบาทแค่สอนวิชาสมาธิ กรรมฐานให้ ไม่ได้ฝึกดาบให้ คนที่ฝึกดาบเพิ่มเติมให้พระองค์คือพม่า ในฐานะที่จับพระนเรศเป็นคู่ซ้อม ไม่ใช่สอนให้ตามปกติ.. พ่อขุนรามคำแหงก็เรียนวิชาดาบจากเขาสมอคลอน เมืองละโว้ ... ตามกันดีๆเถิด วิชาดาบนั่นเป็น เพลงดาบสืบทอดกันมาเป็นพันปี ตั้งแต่สมัยพระพุทธเจ้าเป็นเจ้าชายก็ต้องฝึกเพลงดาบชนิดนี้ เพลงดาบของเจ้าราชวงศ์สุริยวงศ์

ตอนนี้มอญฟินมาก บอกว่าเพลงดาบมอญดีมาก ดีมากก็ต้องปกป้องชาติมอญไม่ให้ล่มได้ก่อน เพราะดาบอาตมาทเป็นดาบไทยใช้ปกป้องประเทศมาเป็นพันปี

เมื่อคนไทยไม่รู้รากเหง้าของตนเอง จึงถูกจูงโดยประวัติศาสตร์ที่ชาติตะวันตกเขียน ทำให้จิตคนไทยคล้อยไปทางยกย่องชาติอื่น ไม่รู้ว่าทีแท้เป็นภูมิปัญญาของบรรพบุรุษเราเอง น่าเสียดาย

เนื่องจากประวัติตระกูลของพระนางมณีจันทร์จะช่วยเชื่อมประวัติศาสตร์ชาติไทยให้ย้อนไปได้สัก 5000 ปี (ตั้งแต่สมัยอารยัน และการเดินทางมาภูมิภาคนี้ ในนามของคนโยนก ซึ่งระดับเจ้ากินดองกับเจ้าไท แตกลูกหลานเป็นคนไทยวนมาถึงทุกวันนี้) โดยจะเขียนเนื้อหาในเวปนี้ก่อน แล้วจึงจะไปทำคลิปในติ๊กต่อก สลับกันไป..

 

ราชวงศ์ Mleccha Tribe เป็นสายสุริยวงศ์สายหนึ่ง (พระเจ้าสีนุโล ก็คือเจ้าชาย สาละตรัมพะ ต้นราชวงศ์มเลจฉะ หรือราชวงศ์เมืองไท นั่นเอง ตั้งราชวงศ์เมื่อจุลศักราชที่ 1)

คนมอญ คนเขมร ไม่มีจารึกในปุราณะใดๆนะคะ ไม่น่าจะสืบสายสุริยวงศ์ได้ค่ะ

พระเจ้าปทุมสุริยวงศ์
ถือกำเนิดตามสายวงศ์สุริยวงศ์ ตั้งราชวงศ์มเลจฉะ เมื่อจุลศักราชที่ 1 ชื่ออินเดียคือ พระเจ้าอวันตีวรมัน ชื่อทางพุทธ ชื่อ salatrumbha (พระเจ้าต้นสาละ) คนจีนเรียก พระเจ้าสีนุโล เกิดในวงศ์สุริย คติความเชื่อเรื่องดอกบัวที่เกิดจากสะดือพระนารายณ์ เป็นที่มาของชื่อ พระเจ้าปทุมสุริยวงศ์ แต่งงานกันเจ้าหญิงหนองแส ลูกของพระเจ้าศรีสิทธิชัยพรหมเทพ เจ้านครหนองแส คนจีนให้ชื่อว่าจางเล่อจิงชิว. ในตำนานจึงเขียนไว้ว่าพระเจ้าปทุมสุริยวงศ์แต่งกับเจ้าหญิงจีน ที่แท้จริง ไม่จีน เพราะจางเล่อจิงชิวเป็นทายาทรุ่นที่ 32 นับลงมาจากพระเจ้าอโศกมหาราช

สายวงศ์นี้เป็นสายวงศ์ของพระราม และเป็นสายวงศ์ของพระพุทธเจ้าด้วย นักประวัติศาสตร์จีนจึงเขียนว่า มีแซ่เดียวกันกับพระพุทธเจ้า

สรุปว่าพระนางมณีจันทร์เป็นลูกหลานของพระเจ้าศรีสิทธิชัยพรหมเทพ เจ้านครหนองแส โดยระยะเวลาห่างกันประมาณ 900 ปี

 

คาดว่าอาจจะมีพระบูชาของสมเด็จพระนเรศวรปะปนอยู่ในกลุ่มพระโบราณวัดปราสาทค่ะ

https://vt.tiktok.com/ZSHushCEB/ ดู ติ๊กต่อก ให้เห็นภาพพระพุทธรูปบนฝ้าเพดานโบสถ์

และดูคลิปวีดีโอที่พระนางมณีจันทร์ไปเป็นประธานในพิธีเททองพระประธานเมื่อตอนพระเจ้าปราสาททองสร้างวัด สมัยดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าพระยากลาโหมศรีสุริยวงศ์

 

เห็นพระหน้าตักสัก 7 นิ้ว แกะขึ้นจากหินเขี้ยวหนุมาน ทำให้พระองค์นี่สีใสโปร่งแสง แต่ยังไม่ใสเหมือนแก้ว มีขุ่นบ้างเล็กน้อย ถูกแกะขึ้นและตั้งเป็นประธานในหอพระที่ตำหนักจันทร์ พระองค์นี้ใช้รวมจิตเวลาพระนเรศทรงนั่งสมาธิในหอพระ (หอพระ คือเรือนไทยที่ปลูกไว้เป็นประธานของเรือนโดยจะมีลานเชื่อมต่อกับเรือนอื่น) หินเขี้ยวหนุมาน เป็นหินคว๊อตส์ที่แกะยากมาก เฉพาะจะหาหินก้อนขนาดนีก็ยังหายาก ภายหลังพระประธานของหอพระองค์นี้ จะไปอยู่ที่ใครไม่ทราบเลบ

 

ตั้งต้นจากประวัติศาสตร์ตระกูลฝ่ายเจ้าหญิงหนองแส ก่อน เพราะไม่ค่อยมีใครรู้จัก ส่วนประวัติฝ่ายพระเจ้าสีนุโลหรือพระเจ้าอวันตีวรมัน นั้น สามารถตามประวัติของสายวงศ์จากเนื้อหาในคัมภีร์มหาภารตะส่วนที่อรชุนมาอาศัยแถวเบงกอลช่วงหนึ่ง วงศ์ของพระนารทและอื่นๆ เป็นสายต้นวงศ์ของฝั่งพระเจ้าสีนุโล(พระเจ้าอวันตีวรมัน)

ประวัติศาสตร์ที่ตามนี้ ตามความเข้าใจของข้าพเจ้าที่ลองเดา ฟ้าต้องการให้ข้าพเจ้าบอกเพื่อดึงบารมีเก่าของแผ่นดินกลับสู่แผ่นดินไทย

จากช าวอารยัน เชื้อสายโยนก กับคนไทเมืองแถน สู่คนไทยวน

จะเล่าเรื่องที่มาของชาว ไทยวน

คนอินเดียบอกว่า คนโยนก เดินทางจากคันธาระไปจีน ตามเส้นทางทางสายไหม

คนจีนบอก คนโยนก เกิดจากคนจีน เดินทางไปคันธาระ ตามเส้นทางทางสายไหม

ข้อความใดถูกต้อง ?

เรื่องนี้ยาวนานมาก ผู้เขียนเข้าใจว่าเกิดในสมัยราชวงศ์ชางหรือเก่ากว่านั้น เทียบกับยุคสมัยในอินเดียแล้ว คือยุคพระเวท

(ต้องอาศัยภาพแผนที่ แต่ภาพแผนที่ที่ตัดต่อโดย capcut ไม่สามารถนำขึ้นเวปพลังจิตได้ )

เมื่อสัก 5000 ปีก่อน เจ้าชายคนที่ 5 ของจักรพรรดิเหาน้อย เป็นคนอี๋ อาศัยอยู่ฝั่งตะวันออกของชนเผ่าอี๋เดิม เป็นคนคิดค้นธนูขึ้น และจักรพรรดิจีนให้แซ่เจ้าชายคนนี้ว่า แซ่จาง 張 (Zhāng - จาง) ต้วอักษรด้านหน้าของอักษรจางแปลว่า ธนู มีลักษณะ วงโค้งสองวง และเว้าที่ด้ามจับ เรียกธนูลักษณะนี้ว่า เกาฑัณฑ์



คนอี๋ฝั่งตะวันออก มีอาณาบริเวณที่อาศัยเมืองจางเย่ (ชื่อเมืองแปลว่าปกครองโดยคนสกุลจาง) และด้านซ้ายที่ ทาจิกิสถาน มีเมืองชื่อ เยว่จื่อ เป็นเมืองของคนอี๋ตะวันตกปกครอง คนอี๋เดินทางไปมาบนเส้นทางสายไหมมาตั้งแต่เมื่อ 5000 ปีก่อน



ด้านความเป็นอยู่ของคนอี๋ตะวันออก
มีรูปหล่อสำริดทำให้เห็นสภาพการแต่งกายของชาวอี๋และพราหม์ที่นับถือพระเวทอยู่ร่วมกันกับคนเมืองแถน






รูปสุดท้าย จะเห็นวิถีการแต่งกายของชาวอี๋ตะวันออก (เมื่อนำการแต่งกายของชาวอี๋ตะวันตกมาเทียบกัน) ก็จะทราบว่า พวกเขาคือคนโยนก

ภายหลังพุทธกาล พระเจ้าอโศกมหาราชทรงแต่งงานกับเจ้าหญิงเขียนเมืองควาย น่าจะเป็นเมืองแถนหรือเมืองบริวาร ที่ใช้ควายในวิถีชีวิตเกษตรกรรม เรื่องของพระเจ้าอโศกกับเจ้าหญิงเขียน จะเป็นจุดกำเนิดของ ไท ที่เกิดเป็นลูกผสมอารยัน ไท โดย ไท/ไต ที่เมืองแถน อาจจะเป็นลูกผสมไทกับเผ่าอื่นได้อีก ด้วยวิถีวัฒนธรรมสังคมเกษตรกรรม จะให้ความสำคัญกับเพศแม่ ถือเพศแม่เป็นใหญ่ ชนเหล่านี้เรียกตนเองว่า "ไท" ทั้งสิ้น

ที่นิยามว่าเป็นคน "ไท" ทั้งสิ้น นำนิยามมาจากพงศาวดารโยนก



ชาวโยนก เป็นหนึ่งในชาวอารยันหรือชาวอริยกะ โบราณเรียกแคว้นที่คนอารยันอยู่ว่าแคว้นคันธาระ และแคว้นกัมโพชะ (อยู่ใกล้กัน) แต่คนจึนเรียกแคว้นคันธาระ ว่า เยว่จื่อ ซึ่งคือที่เดียวกัน เป็นเมืองที่คนโยนกตะวันตกปกครอง